สู่การเก็บสะบัดบัตรเครดิต ปล่อยพ่อผัวจอมหยิ่งให้ดิ้นทุรนทุรายบนวีลแชร์หน้าเคาน์เตอร์จ่ายเงิน 3.2 ล้าน!
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพง บ่งบอกถึงความหรูหราของโรงพยาบาลเอกชนระดับวีไอพีอันดับต้นๆ ของประเทศ ที่ซึ่งค่ารักษาพยาบาลเพียงคืนเดียวอาจเทียบเท่ากับเงินเดือนทั้งปีของคนธรรมดา ‘ณิชา’ หญิงสาววัยสามสิบต้นๆ ในชุดสูทสีเบจที่ดูเรียบง่ายแต่ตัดเย็บจากห้องเสื้อชั้นสูง กำลังยืนถือกระเป๋าหนังจระเข้สีดำสนิทอยู่หน้าเคาน์เตอร์แผนกการเงิน เบื้องหลังของเธอคือ ‘เจ้าสัวธนา’ พ่อสามีวัยหกสิบแปดปีที่กำลังนั่งหน้าซีดเซียว หายใจรวยรินผ่านสายออกซิเจนอยู่บนรถเข็นวีลแชร์ โดยมีพยาบาลส่วนตัวยืนประกบ
วันนี้คือวันกำหนดผ่าตัดบายพาสหัวใจและทำบอลลูนเส้นเลือดใหญ่ของเจ้าสัวธนา ซึ่งเป็นเคสฉุกเฉินระดับวิกฤตที่ต้องใช้ทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศ ค่าใช้จ่ายสุทธิถูกประเมินไว้ที่ 3.2 ล้านบาท
ณิชาแต่งงานกับ ‘กวิน’ ทายาทคนเดียวของเจ้าสัวธนามาได้ห้าปีเต็ม ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอทำหน้าที่ภรรยาที่แสนดีและลูกสะใภ้ที่กตัญญู แม้ว่าครอบครัวของกวินจะมองเธอเป็นเพียง ‘ผู้หญิงธรรมดา’ ที่โชคดีได้หนูตกถังข้าวสาร พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่า ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของตระกูลธนาที่กำลังเผชิญภาวะล้มละลายอย่างลับๆ นั้น รอดพ้นวิกฤตมาได้ในทุกๆ เดือน ก็เพราะเม็ดเงินจาก ‘เอ็น.ซี. กรุ๊ป’ อาณาจักรธุรกิจส่งออกที่ณิชาเป็นเจ้าของและผู้ก่อตั้ง แต่เธอเลือกที่จะปิดบังความมั่งคั่งของตัวเองไว้ เพื่อปกป้องอีโก้ของผู้เป็นสามี
“นี่เธอมัวยืนบื้ออะไรอยู่ฮะ นังณิชา!” เสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของเจ้าสัวธนาดังขึ้นจากบนรถเข็น “รีบๆ จ่ายเงินสิ! ฉันเจ็บหน้าอกจะตายอยู่แล้ว มัวแต่ชักช้าอืดอาดอยู่ได้ ถ้ารู้ว่าเธอจะพึ่งพาไม่ได้แบบนี้ ฉันน่าจะให้ตากวินหาเมียใหม่ที่มันมีชาติตระกูลและทำงานฉับไวกว่านี้มานานแล้ว!”
ณิชาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มความโกรธที่ปะทุขึ้นในใจ “รอสักครู่นะคะคุณพ่อ พอดีกวินบอกว่าจะลงไปเอาเอกสารที่รถ นี่ก็หายไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว กวินบอกว่าจะเป็นคนเซ็นอนุมัติการผ่าตัดด้วยตัวเองค่ะ”
“โอ๊ย! แกก็เซ็นๆ ไปสิ เงินของตากวินก็เหมือนเงินของแกนั่นแหละ แกมันเกาะลูกชายฉันกินมาตั้งห้าปี แค่รูดบัตรจ่ายค่ารักษาให้ฉันแค่นี้ ทำเป็นอิดออด! รีบควักบัตรออกมาเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะหัวใจวายตายตรงนี้!” เจ้าสัวธนาตวาดลั่น ไม่อายสายตาของพนักงานการเงินที่มองมาด้วยความอึดอัดใจ
“ยอดชำระทั้งหมด 3,250,000 บาทค่ะ คุณผู้หญิงจะชำระเป็นบัตรเครดิตหรือโอนเงินดีคะ ทางทีมแพทย์ห้องผ่าตัดสแตนด์บายรอรับตัวคนไข้แล้วค่ะ ทันทีที่ชำระเงินเสร็จ เราจะเข็นคุณท่านเข้าห้องผ่าตัดทันทีค่ะ” พนักงานการเงินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ
ณิชาถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าบัญชีของกวินตอนนี้ไม่มีเงินเหลือแม้แต่บาทเดียว เพราะเขาเอาไปถลุงกับเรื่องไร้สาระจนหมด และนี่คือเหตุผลที่เขาจงใจเดินหายไปและทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับบิลค่ารักษาพยาบาลมหาศาลนี้ หญิงสาวล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าหนังราคาแพง ปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับ ‘แบล็กการ์ด’ บัตรเครดิตระดับอัลทิเมตที่มีวงเงินไม่จำกัด ซึ่งเป็นชื่อของเธอเอง เธอพร้อมที่จะจ่ายเงินก้อนนี้เพื่อต่อชีวิตให้ชายแก่ที่ด่าทอเธอมาตลอดห้าปี เพียงเพราะคำว่า ‘ครอบครัว’
แต่ทว่า… ในวินาทีที่ณิชากำลังจะดึงบัตรเครดิตใบนั้นออกมาจากกระเป๋า
ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันไลน์ในโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น หน้าจอสมาร์ตโฟนสว่างวาบ ปรากฏชื่อของ ‘กวิน (สามี)’
ณิชาชะงักมือที่กำลังจับบัตรเครดิต เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอเพื่อดูข้อความ หวังว่าเขาจะทักมาบอกว่ากำลังเดินขึ้นมาหา แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ กลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก โลกทั้งใบที่เธอพยายามประคับประคองมาตลอดห้าปี แตกสลายลงในพริบตาเดียว!
มันคือไฟล์ PDF ที่ถูกตั้งชื่ออย่างชัดเจนว่า ‘ข้อตกลงการหย่าร้าง.pdf’
ตามมาด้วยข้อความที่ถูกพิมพ์ส่งมาอย่างเลือดเย็นและไร้เยื่อใยที่สุด:
“ณิชา… ผมส่งเอกสารใบหย่าไปให้ทนายจัดการเรียบร้อยแล้ว คุณเซ็นซะนะ ผมทนใช้ชีวิตกับผู้หญิงจืดชืดและไม่มีชาติตระกูลแบบคุณไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ผมเจอคนที่คู่ควรกับผมจริงๆ ‘รุ่งทิวา’ เขาเป็นลูกสาวทูต มีหน้ามีตาในสังคม และเรากำลังจะแต่งงานกันเดือนหน้า… อ้อ แล้วเงินค่าผ่าตัดพ่อผม คุณก็จัดการจ่ายๆ ไปซะ ถือซะว่าเป็นค่าเช่าบ้านที่ผมให้คุณซุกหัวนอนมาตลอดห้าปีก็แล้วกัน จ่ายเสร็จแล้วก็ไสหัวเก็บของออกไปจากบ้านผมภายในวันนี้เลยนะ ผมไม่อยากให้รุ่งทิวาต้องไปเจอเศษซากความทรงจำที่มีคุณอยู่ที่นั่น”
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมประสาทสัมผัสของณิชา เสียงเครื่องสแกนบาร์โค้ด เสียงพูดคุยของผู้คนในโรงพยาบาล หรือแม้แต่เสียงบ่นด่าของเจ้าสัวธนา ดูเหมือนจะถูกตัดขาดออกไปจากโสตประสาท ดวงตาของเธอจ้องมองข้อความเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่เพื่อหาข้ออ้าง แต่เพื่อตอกย้ำให้ตัวเองตาสว่าง!
ผู้ชายที่เธอยอมเอาเงินสดหลายสิบล้านไปอุ้มชูบริษัทที่ใกล้เจ๊งของเขา ผู้ชายที่เธอยอมอดหลับอดนอนดูแลพ่อที่ป่วยติดเตียงของเขา… กลับส่งใบหย่ามาให้เธอในขณะที่ตัวเองแอบไปคบชู้กับไฮโซจอมปลอม และยังมีหน้ามาสั่งให้เธอจ่ายเงิน 3.2 ล้านบาทเพื่อรักษาพ่อของเขา ก่อนจะถีบหัวส่งเธอราวกับสุนัขข้างถนน!
ไม่มีน้ำตาหลั่งออกมาจากดวงตาคู่สวยแม้แต่หยดเดียว มีเพียงรอยยิ้ม… รอยยิ้มที่เย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัวที่สุดปรากฏขึ้นบนมุมปากของณิชา ความรัก ความเมตตา และความโง่เขลาของเธอ ได้ตายจากไปพร้อมกับข้อความนี้แล้ว!
“นี่เธอเป็นบ้าอะไรนังณิชา! ยืนยิ้มอยู่ได้ ฉันเจ็บหน้าอก! รีบๆ เอาบัตรออกมาจ่ายเงินสิโว้ย!” เจ้าสัวธนาทุบพนักวางแขนบนวีลแชร์ ตะโกนด่าทอด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นลูกสะใภ้ยืนนิ่งจ้องโทรศัพท์
ณิชาเงยหน้าขึ้นมองพ่อสามีจอมหยิ่งยโส แววตาของเธอแปรเปลี่ยนจากลูกสะใภ้ที่แสนเชื่อง กลายเป็นพญาหงส์ที่พร้อมจะเหยียบย่ำทุกสิ่ง หญิงสาวเลื่อนมือที่กำลังจับแบล็กการ์ด… ก่อนจะ ‘ปล่อยมือ’ ปล่อยให้บัตรเครดิตใบนั้นร่วงกลับลงไปในกระเป๋าตามเดิม แล้วรูดซิปปิดกระเป๋าอย่างเชื่องช้า
“ขอโทษนะคะคุณพยาบาล…” ณิชาหันไปหาพนักงานการเงินด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ดังกังวาน “รบกวนช่วย ยกเลิก คิวห้องผ่าตัด และ ยกเลิก การทำธุรกรรมทั้งหมดของคนไข้ท่านนี้ด้วยค่ะ… เพราะฉัน จะไม่จ่ายเงินแม้แต่สตางค์แดงเดียว”
“ฮะ!? ว่าไงนะ!” เจ้าสัวธนาเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า สายออกซิเจนที่จมูกแทบจะหลุด “แกพูดบ้าอะไรของแกนังณิชา! ถ้าไม่ผ่าตัดตอนนี้ฉันก็ตายสิ! แกกล้าดีขัดคำสั่งฉันเหรอ รีบจ่ายเงินเดี๋ยวนี้! เงินนั่นมันก็เงินของลูกชายฉัน แกมีสิทธิ์อะไรมาระงับการรักษาของฉัน!”
“เงินของลูกชายคุณพ่องั้นเหรอคะ?” ณิชาหัวเราะเสียงเย็น ก้าวเท้าเข้าไปยืนประจันหน้ากับชายแก่บนรถเข็น “คุณพ่อควรรู้ความจริงไว้บ้างนะคะ ว่าบริษัทอสังหาฯ เน่าๆ ของตระกูลคุณพ่อ มันล้มละลายไปตั้งแต่สามปีที่แล้ว! ที่คุณพ่อนอนห้องวีไอพีคืนละห้าหมื่น มีพยาบาลส่วนตัว และมีข้าวกินทุกวันนี้… มันเป็นเงินจากบริษัท ‘เอ็น.ซี. กรุ๊ป’ ของฉันทั้งหมด! ลูกชายสุดที่รักของคุณพ่อ เป็นแค่ปลิงดูดเลือดที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อกาแฟกินเองด้วยซ้ำ!”
“ก… แกโกหก! ตระกูลฉันเป็นเศรษฐี! แกมันแค่อีไพร่!” เจ้าสัวธนาหน้าซีดเผือด แต่ยังคงปากดีแม้ร่างกายจะสั่นสะท้าน มือที่เหี่ยวย่นชี้หน้าณิชาอย่างโกรธแค้น “เดี๋ยวตากวินมาถึง ฉันจะให้มันตบหน้าแก แล้วไล่แกออกจากตระกูล!”
“ไม่ต้องรอให้เขามาไล่หรอกค่ะ เพราะลูกชายหน้าโง่ของคุณพ่อ เพิ่งจะ ‘ถีบหัวส่ง’ ฉันเมื่อสามนาทีที่แล้วนี่เอง”
ณิชาหันหน้าจอสมาร์ตโฟนที่เปิดหน้าข้อความไลน์ของกวิน สาดเข้าใส่หน้าเจ้าสัวธนาให้เห็นเต็มสองตา “อ่านดูสิคะ! ลูกชายของคุณพ่อส่งใบหย่ามาให้ฉัน พร้อมกับบอกว่ากำลังจะแต่งงานใหม่กับเมียน้อยไฮโซ! ในเมื่อเขาเลือกที่จะตัดขาดกับฉันแล้ว ฉันก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องเอาเงิน 3.2 ล้านบาทของฉัน มาต่อลมหายใจให้พ่อของอดีตสามีที่สันดานหยาบช้าและเนรคุณอย่างพวกคุณ!”
เจ้าสัวธนาเพ่งมองข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ ขากรรไกรของเขาตกลงอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตระหนกสุดขีด! ข้อความนั้นคือของจริง! ลูกชายของเขาขอหย่ากับขุมทรัพย์ชิ้นเดียวที่หล่อเลี้ยงตระกูลเอาไว้!
“ม… ไม่จริง… ตากวิน! ไอ้ลูกโง่! มันทำอะไรลงไป!” เจ้าสัวธนากรีดร้องเสียงหลง หายใจหอบเหนื่อยอย่างรุนแรงจนหน้าอกกระเพื่อม ความเย่อหยิ่งที่มีมาตลอดชีวิตพังทลายลงในพริบตา เมื่อเผชิญกับความจริงที่ว่า บัดนี้เขาคือชายแก่ล้มละลายที่กำลังจะตายหน้าห้องผ่าตัด!
“คุณผู้หญิงคะ… อาการคนไข้แย่ลงแล้วนะคะ ถ้าไม่รีบชำระเงินและเข้าห้องผ่าตัดตอนนี้…” พยาบาลส่วนตัวรีบเอ่ยด้วยความร้อนรน
“ก็โทรไปทวงเงินจากลูกชายเขาสิคะ อ้อ! หรือไม่ก็โทรไปขอเงินจาก ‘คุณรุ่งทิวา’ ว่าที่ลูกสะใภ้คนใหม่ของเขาก็ได้ เห็นว่ารวยล้นฟ้า มีชาติตระกูลนักไม่ใช่เหรอ ให้เขาโอนมาสิคะ 3.2 ล้านน่ะ แค่เศษเงินของไฮโซไม่ใช่หรือไง!” ณิชาตอกกลับอย่างเจ็บแสบ
ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่รีบร้อนก็ดังขึ้นจากโถงทางเดิน ‘กวิน’ ในชุดสูทแบรนด์เนม (ที่ซื้อด้วยเงินของณิชา) เดินควงแขนมากับ ‘รุ่งทิวา’ หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงรัดรูปที่สวมเครื่องประดับเต็มยศ ทั้งสองคนเดินยิ้มระรื่นเข้ามา โดยกวินคิดว่าป่านนี้ณิชาคงจ่ายเงินเสร็จและกำลังยืนร้องไห้กอดใบหย่าอยู่หน้าเคาน์เตอร์
“อ้าว ณิชา ยังไม่ไสหัวไปอีกเหรอ จ่ายเงินเสร็จแล้วก็ไปสิ จะมายืนเกะกะทำไม อ้อ… แนะนำให้รู้จักนะ นี่รุ่งทิวา ว่าที่ภรรยาตัวจริงของผม” กวินเชิดหน้าขึ้นด้วยความจองหอง โดยไม่สังเกตเห็นสภาพของพ่อตัวเองที่กำลังนั่งช็อก เอามือกุมหน้าอกอยู่บนรถเข็น
รุ่งทิวาปรายตามองณิชาด้วยความเหยียดหยาม “นี่น่ะเหรอคะกวิน ผู้หญิงบ้านนอกที่คุณเคยเล่าให้ฟัง แหม… แต่งตัวก็ดูดีนะคะ แต่เสียดายที่ไม่มีวาสนาจะได้เป็นคุณนายตระกูลธนาอีกต่อไป รีบๆ เซ็นใบหย่าซะนะคะ ฉันจะได้เข้าไปจัดระเบียบในคฤหาสน์ใหม่สักที”
ณิชามองชายหญิงหน้าด้านตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพชเวทนา เธอปรบมือเบาๆ สามครั้ง
“ยินดีด้วยนะคะคุณกวิน ที่หาผู้หญิงที่ ‘ศีลเสมอกัน’ ได้ในที่สุด” ณิชาเอ่ยเสียงกังวาน ก่อนจะหันไปหาพนักงานการเงิน “น้องคะ รบกวนส่งบิลค่าผ่าตัด 3,250,000 บาท ให้กับ ‘ว่าที่ภรรยาตัวจริง’ ของเขาตรงนี้เลยค่ะ พอดีฉันระงับการจ่ายเงินไปแล้ว เชิญพวกคุณไฮโซรูดบัตรโชว์ความรวยกันตามสบายเลยนะคะ”
“ว… ว่าไงนะ!” กวินหน้าซีดเผือด “เธอไม่ได้จ่ายเงินเหรอณิชา! เธอทำบ้าอะไร พ่อฉันกำลังจะตายนะ! บัญชีของฉันโดนอายัดไปหมดแล้ว เธอต้องเป็นคนจ่ายสิ!”
“บัญชีคุณโดนอายัดก็เพราะ ‘ฉัน’ เป็นคนสั่งอายัดเองไงคะคุณกวิน!” ณิชาตวาดกลับด้วยเสียงที่ทรงพลังจนกวินสะดุ้งสุดตัว “รถทุกคัน บ้านทุกหลัง และเงินทุกบาทในตระกูลของคุณ มันเป็นชื่อของฉัน! และตั้งแต่วินาทีที่คุณกดส่งข้อความขอหย่า ฉันได้ให้ทนายยึดทรัพย์สินทุกอย่างกลับมาเป็นของฉันหมดแล้ว! ตอนนี้คุณมันก็แค่ไอ้กระจอกที่ไม่มีแม้แต่เงินจะจ่ายค่าแท็กซี่กลับบ้าน!”
กวินตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ เขารีบหันไปเกาะแขนรุ่งทิวา “ร… รุ่งทิวา จ๋า… รบกวนคุณรูดบัตรจ่ายค่ารักษาให้พ่อผมก่อนได้ไหม 3.2 ล้านเอง สำหรับครอบครัวทูตอย่างคุณมันจิ๊บจ๊อยมากใช่ไหม เดี๋ยวผมหามาคืนให้ทีหลังนะ”
แต่ทว่า สีหน้าของรุ่งทิวากลับซีดเผือดยิ่งกว่ากระดาษ หญิงสาวที่พยายามสร้างภาพไฮโซ ค่อยๆ แกะมือกวินออกอย่างขยะแขยง “บ… บ้าเหรอ! ฉันจะไปมีเงินขนาดนั้นได้ยังไง! พ่อฉันเป็นแค่เสมียนสถานทูต ไม่ได้เป็นทูต! ฉันมาคบกับคุณก็เพราะคิดว่าคุณรวย ถ้ารู้ว่าครอบครัวคุณล้มละลายแถมมีพ่อป่วยใกล้ตายแบบนี้ ฉันไม่เอาตัวมาเกลือกกลั้วหรอก! ลาก่อนย่ะไอ้แมงดา!”
รุ่งทิวาสะบัดหน้าเดินหนีออกจากโรงพยาบาลไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้กวินยืนอ้าปากค้าง โลกแห่งความเพ้อฝันของเขากระจุยกระจายไม่มีชิ้นดี
“ไอ้ลูกโง่!! โง่บัดซบ!!” เจ้าสัวธนาแผดเสียงด่าทอลูกชายด้วยลมหายใจสุดท้ายที่รวยริน ความเครียดและความโกรธจัดส่งผลให้โรคหัวใจกำเริบขั้นรุนแรง ชายแก่ตาเหลือกค้าง ชักกระตุกอย่างรุนแรงบนรถเข็นวีลแชร์ ก่อนจะหมดสติฟุบลงไป
“พ่อ!! พ่อครับ! หมอครับ! ช่วยพ่อผมด้วย!” กวินแหกปากร้องโหยหวน ถลันเข้าไปกอดร่างของพ่อที่ไม่ได้สติ
“ทางโรงพยาบาลไม่สามารถนำคนไข้เข้าห้องผ่าตัดได้ หากไม่มีการชำระเงินมัดจำล่วงหน้าค่ะคุณผู้ชาย” ผู้จัดการแผนกการเงินเดินออกมาแจ้งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “และเนื่องจากกรมธรรม์และบัตรเครดิตของคนไข้ถูกระงับ ทางเราจำต้องขอเชิญคนไข้และญาติ ย้ายไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลรัฐบาลตามสิทธิบัตรทองโดยด่วนค่ะ รปภ. ช่วยมาเข็นคนไข้รายนี้ไปที่จุดรอรถพยาบาลฉุกเฉินด้วยค่ะ!”
รปภ. ร่างยักษ์สองคนเดินเข้ามาลากรถเข็นของเจ้าสัวธนาออกไปอย่างไม่ไยดี กวินร้องไห้ฟูมฟายปานจะขาดใจ ทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นหินอ่อนตรงหน้าณิชา มือของเขาพยายามจะเอื้อมมาจับรองเท้าส้นสูงของเธอ
“ณิชา! ผมกราบล่ะ! ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว! ผมจะไม่หย่ากับคุณ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ ช่วยชีวิตพ่อผมด้วย รูดบัตรของคุณเถอะนะณิชา ผมยอมเป็นทาสรับใช้คุณไปตลอดชีวิตเลย!” ชายหนุ่มที่เคยเย่อหยิ่ง บัดนี้กำลังกราบเท้าอ้อนวอนผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีไปเมื่อสิบนาทีก่อน
ณิชาก้มลงมองอดีตสามีด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความผูกพันและไร้ซึ่งความเมตตาใดๆ เธอสวมแว่นตากันแดดสีดำแบรนด์เนมบดบังดวงตาคู่สวย หมุนตัวกลับอย่างสง่างาม
“เก็บคำขอโทษของคุณไว้ใช้ตอนไปยืนต่อคิวรอรับยาที่โรงพยาบาลรัฐเถอะค่ะ กวิน…” ณิชาเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ส่วนใบหย่า ส่งมาที่บริษัทของฉันได้เลย อ้อ… อย่ากลับไปที่คฤหาสน์ของฉันอีกล่ะ เพราะฉันสั่งให้ รปภ. โยนเสื้อผ้าเน่าๆ ของคุณออกไปกองไว้หน้าถังขยะหมดแล้ว”
เสียงรองเท้าส้นสูงของณิชากระทบพื้นหินอ่อนดังกึกก้อง เดินห่างออกไปจากความพินาศของสองพ่อลูกจอมเนรคุณ เธอเดินก้าวขึ้นรถลีมูซีนคันหรูที่จอดรออยู่หน้าโรงพยาบาล ทิ้งอดีตที่แสนโง่เขลาไว้เบื้องหลัง และปล่อยให้กวินต้องเผชิญกับผลกรรมที่เขาก่อขึ้น… การสูญเสียขุมทรัพย์ สูญเสียเมียน้อยจอมปลอม และอาจจะต้องสูญเสียพ่อของตัวเอง ไปพร้อมกับหนี้สินที่ไม่มีวันชดใช้หมดไปตลอดกาล!
